Belief vs. faith

 Belief vs. faith

They are related, but not identical.

• Belief usually refers to accepting that something is true. For example, believing that God exists.
• Faith goes further. It involves trust, commitment, and relationship, often in the absence of proof. Faith is lived and experienced, not just held as an idea.

Someone may believe in God intellectually, yet struggle with faith. Another may have faith even while questioning beliefs.

This is not blaming or criticizing; it is asking some questions about God and religion. Are belief and faith the same or different? A large majority of the world's population considers itself religious or belongs to a religion. For most of them, a religion is needed to keep faith in a god. Not only are religious icons and other figures very important to them for maintaining their faith.

If this question is asked, "Do you need a religion to believe in a god?" most of them will not answer it. Perhaps so many will not differentiate a god from a religion; both are the same.

God vs. religion

This is where many people fail to clearly separate concepts.

• God (or the divine) is understood as an ultimate reality, creator, or transcendent presence.
• Religion is a human system—stories, rituals, symbols, laws, communities—developed to understand, approach, and relate to the unknown power.

Religion can be seen as a map, while God is the territory. Maps are helpful, but they are not the place itself.

Do people need religion to believe in a super-powerful God?

Historically and psychologically, religion often serves several purposes:

• It gives language to describe God
• It provides symbols and icons to make the abstract tangible
• It offers community, shared practices, and moral frameworks
• It preserves and transmits faith across generations

For many people, religion is the container that holds faith. Without it, faith may feel unanchored or vague.

However, it is entirely possible to:

• Believe in God without belonging to a religion
• Reject religious institutions but still hold deep faith
• Experience the divine outside formal doctrines or rituals

Mystics, philosophers, and spiritual seekers across cultures have made this distinction.

Why don't many people answer the question?

As I observed, many people avoid answering “Do you need religion to believe in God?” because:

• For them, God and religion are emotionally fused
• Questioning religion feels like questioning God
• Religion may be tied to identity, family, culture, or history
• The question feels unsettling rather than merely intellectual

So, silence does not always mean disagreement—it often means discomfort.

A quiet conclusion
For many, religion protects faith.
For some, religion replaces faith.
And for a few, faith exists beyond religion.

Asking why is not an act of disbelief—it is often an act of sincere seeking.

In most societies, religion by itself is not a problem when it remains a personal or communal practice—rituals, moral guidance, identity, and spiritual meaning. People praying, celebrating festivals, or following dietary rules rarely cause conflict. In that sense, religion functions much like culture.

Religion tends to become a social or political issue when some groups move beyond personal belief and:

1. Seek public dominance rather than coexistence
   When religious expression shifts from “this is how I live” to “this is how everyone must live,” tension begins.
2. Conflate faith with power
   Radical elements often try to control laws, education, or public behavior using religious justification, which affects even those who do not share that belief.
3. Turn symbols into assertions of superiority
   Public displays are not inherently problematic, but when they are used to signal exclusion, intimidation, or moral superiority, they stop being expressions of faith and become tools of division.
4. Replace ethical teachings with identity politics
   Many religions emphasize humility, compassion, and restraint. Radicalism often does the opposite—using religion as an identity marker rather than a moral discipline.

Importantly, this pattern is not unique to any one religion. History shows the same dynamic across Christianity, Islam, Hinduism, Judaism, Buddhism, and even non-religious ideologies when they become absolutist.

Religion becomes an issue not because of belief or ritual, but when belief is weaponized for public control, exclusion, or dominance.

This also explains why pluralistic societies function best when they protect freedom of belief while setting clear boundaries between personal faith and public authority.

Faith vs. verifiable faith

·         Faith is belief without empirical verification. It is inward, subjective, and often grounded in trust, tradition, or revelation.

·         Verifiable faith, if taken literally, is a contradiction within religion. The moment a belief becomes verifiable by evidence, it ceases to be faith and becomes knowledge.

In most organized religions, questioning is not encouraged beyond a limit. Sacred texts and religious authorities are treated as final. The implicit rule becomes:

Do not question; follow.

This is why, in religious systems, verifiability has no formal role. Doctrines are accepted not because they can be tested, but because they are declared sacred, divinely inspired, or infallible.

However, there is an important nuance:

·         Many religions began with questioning, doubt, and personal struggle.

·         Over time, institutions formed, and institutions require certainty, obedience, and continuity.

·         What was once spiritual inquiry becomes dogma.

In religion, faith has meaning precisely because it is unverifiable. A “verifiable faith” cannot exist within religious doctrine, since verification invites questioning—and questioning undermines authority.

This also explains why radical or authoritarian religious movements react so strongly against skepticism: doubt is not merely intellectual—it is seen as disobedience.

If you want, I can:

·         Turn this into a polished philosophical paragraph

·         Compare this idea with thinkers like Kierkegaard, Kant, or Bertrand Russell

·         Or contrast religion with science in terms of belief, doubt, and verification

Faith and the Illusion of Verifiability in Religion

Faith occupies a central place in religion, yet it is often misunderstood when examined through the lens of reason and evidence. A crucial distinction must be made between faith and what might be called verifiable faith. In the context of religion, verifiable faith does not exist. Faith, by its very nature, requires acceptance without empirical proof. The moment verification is demanded or achieved, faith ceases to be faith and becomes knowledge.

Religion does not ask its followers to test its claims as science does. Instead, it asks them to trust—trust in sacred texts, divine revelations, and established authorities. Questioning these sources beyond a certain boundary is discouraged or even condemned. The implicit expectation is obedience: do not question what the authority or the holy book declares; follow it.

This resistance to verification is not accidental. Religious systems depend on certainty, not inquiry. If believers were encouraged to verify religious claims independently, the authority of religious institutions would weaken. Doubt would enter where certainty is required, and interpretation would replace obedience. Thus, religion preserves faith by rejecting verifiability.

Ironically, many religions originated in questioning—individuals seeking meaning, justice, or truth beyond the accepted norms of their time. However, once these movements became institutionalized, they developed rigid structures to maintain continuity and control. What began as spiritual exploration gradually transformed into doctrine. Inquiry gave way to dogma.

This explains why religious radicalism often reacts so strongly against skepticism. Doubt is not seen merely as intellectual curiosity but as rebellion. To question is to disobey. In such systems, faith becomes less about personal conviction and more about conformity.

The idea of “verifiable faith” therefore represents a contradiction. Verification invites scrutiny, and scrutiny undermines unquestioned authority. Religion survives precisely because it separates faith from evidence. It does not ask, “Is this true?” but rather, “Do you believe?”

In conclusion, faith in religion exists only because it cannot be verified. When belief demands proof, religion loses its defining foundation. Faith is sustained not by evidence, but by acceptance—and it is this acceptance, enforced by authority and tradition, that defines religious belief.

One of the great mysteries humanity may never fully resolve is the origin of the universe, the formation of the solar system, and the emergence of life on Earth. These questions have fascinated human beings for as long as we have been able to think and wonder. Every religion offers a creation story to explain these beginnings, yet none directly addresses the emergence of Homo sapiens as a biological species as modern science does.

The concept of God itself is deeply tied to human language and culture. The word “God” is only a three-letter term that emerged long after language evolved. Even the English language, in which this word is commonly used today, is relatively young when compared to the vast span of human history. Before English existed, people used different words, symbols, and names to describe divine forces or supreme beings, shaped by their own cultures, geographies, and social needs.

This suggests that while the idea of a higher power may be ancient, the way humans describe and understand that power has constantly evolved. Names, stories, and beliefs change with time, reflecting human attempts to explain what lies beyond their knowledge. In this sense, creation stories tell us less about how the universe actually began and more about how different societies have tried to make sense of their place within it.

If creation stories are taken literally, the fact that different religions describe human creation in very different ways would indeed suggest that multiple kinds of people were created by different creators, or through different processes. Some traditions describe humans being formed from clay, others speak of divine breath, cosmic sacrifice, or descent from heavenly beings. Taken at face value, the question is: how can all these accounts be true? Short answer: None of them is true.

No. There is no record of God writing anything during creation.
All creation stories come from human authors, written long after the supposed events, based on oral traditions, poetry, myth, and theological reflection

Who actually wrote the creation stories?

Take Genesis. Genesis was not written at the time of creation. It was compiled around 1000-500 BCE. Written by human scribes, traditionally attributed to Moses, but modern scholars see multiple authors and editors. These writers lived in a world without astronomy, geology, or cosmology.

The same pattern holds across religions:

• Enuma Elish – Babylonian
• Rig Veda – Hindu
• Nasadiya Sukta – explicitly questions creation itself
• Quran – revealed orally to Muhammad, later compiled

👉 In every case, the information flows like this:

Cosmic mystery → human storytelling → oral tradition → written scripture

Never the other way around.

2. “God told us” — but told whom, and when?

Religious tradition usually answers your question like this:

• God revealed the story to a prophet
• The prophet conveyed it to people
• People remembered it
• Someone wrote it down later

But here’s the key issue an enquiring mind notices:

There is no independent verification of this chain.

No:

• eyewitnesses
• timestamps
• original manuscripts
• parallel records from the same era

Everything depends on trust in authority, not evidence.

3. Why do creation stories look… human?

Creation myths often reflect:

• The geography of the people (deserts, floods, rivers)
• The political order they lived under (kings, commands, hierarchy)
• The scientific ignorance of the time (Earth before Sun, sky as a dome)

For example:

• Earth before Sun makes sense theologically
• It makes no physical sense
• But it does make sense if the goal is meaning, not mechanics

These stories answer:

• Why are we here?
• Who is in charge?
• Why should we obey?

They do not answer:

• How did matter form?
• What existed before time?
• What mechanisms operated?

 

4. One fascinating exception: doubt inside scripture

The Nasadiya Sukta is remarkable because it says (paraphrased):

“Who really knows how creation happened?
Even the gods may not know.”

That’s radical honesty—and very rare.

5. So how did we really get these stories?

Plainly:

1. Humans observed the universe
2. Faced fear, wonder, and ignorance
3. Created narratives to explain existence
4. Passed them orally for generations
5. Wrote them down
6. Declared them sacred
7. Defended them as literal truth

Once canonized, questioning the source became taboo.

6. Faith vs inquiry (this is the core tension)

• Faith says: “This is true because God revealed it.”
• Inquiry asks: “How do we know that revelation happened?”

Religion thrives on meaning.
Inquiry thrives on method.

They answer different questions, but problems begin when one pretends to be the other.Bottom of Form

 

However, most scholars and many believers understand these stories symbolically rather than literally. In that view, creation stories are not scientific explanations but cultural narratives meant to express meaning: where humans fit in the universe, what values they should live by, and how they relate to one another and to the natural world. The differences between these stories reflect the diversity of human cultures rather than the existence of different kinds of humans.

From a scientific perspective, there is no evidence that humans were created in separate acts or as different kinds of people. Genetics shows that all modern humans belong to a single species, Homo sapiens, sharing a common ancestry. The biological differences we see—such as skin color, facial features, or body type—are adaptations to the environment, not signs of separate creation.

So the short answer is: religious descriptions of creation do not imply that several different kinds of people were created. They reveal how different societies, at different times and places, tried to explain human existence using the language, symbols, and knowledge available to them. The stories differ because humans differ, not because humanity itself was created in separate forms.

One of the greatest advantages of major religions is that they are passed down through families. A child is usually born into a religious household and introduced to its beliefs long before they can question or evaluate them independently. In this way, religious identity often becomes inherited rather than chosen. As the child grows, questioning core beliefs may be discouraged, sometimes accompanied by the fear of moral punishment or eternal consequences. In several traditions—most notably Christianity and Islam—faith is often framed as complete obedience to divine authority, where doubt is seen as a weakness rather than a path to understanding. Hinduism, by contrast, has historically allowed a wider range of philosophical inquiry and interpretations, including the acceptance of questioning and debate within its spiritual traditions.

Are religious beliefs dangerous? Not at all. Every individual has the freedom and the right to believe in whatever they choose, as long as those beliefs do not infringe upon the rights and freedoms of others. Personal faith, when practiced privately and peacefully, poses no threat to society.

Problems arise when religious belief moves beyond personal conviction and becomes an instrument of power, control, or coercion. History shows that some religions, at certain periods, used violence or force—either to recruit followers or to prevent believers from leaving. These actions were not matters of faith, but of authority and domination.

Christianity, for example, has a long history that includes forced conversions and violence, particularly during the medieval period. However, over time—especially in the modern era—most Christian institutions have abandoned such practices. Forced conversion is no longer accepted, and the idea of conquering the world in the name of Christianity has largely been rejected.

In contrast, within Islam—as with any large global religion—there exist a wide range of interpretations. While many Muslims practice their faith peacefully and reject violence entirely, certain groups and ideologies still promote the belief that Islam must eventually dominate the world. These interpretations are often justified as divine will, but they represent a political or ideological reading of religion rather than the beliefs of all Muslims.

At this time, there is no hope for modernity or reform in Islam, because reform must start internally. No one has the courage to begin this, given all kinds of threats, including the life they may face.

 

Top of Form

 

Bottom of Form

 

 കാമല പ്രതിച്ഛായ പുനർനിർമ്മാണം തുടക്കമിട്ടിരിക്കുന്നു?

ഡെമോക്രാറ്റ് പാർട്ടിയുടെ പ്രസിഡൻറ്റ് സ്ഥാനാർത്ഥി കാമല ഹാരിസ് ആയിരിക്കും എന്നത് തീർച്ചയായിരിക്കുന്നു. റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടി ഇവർക്കെതിരായി പരസ്യങ്ങളും ആരംഭിച്ചിരിക്കുന്നു . ഹാരിസിൻറ്റെ മുൻകാല പൊതുജീവിതം കാലിഫോർണിയ അറ്റോർണി ജനറൽ മുതൽ ഉപരാഷ്ട്രപതി വരെഉള്ള കാലം പരിശോധിച്ചാൽ ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു നേട്ടവും എടുത്തുകാട്ടുവാനില്ല. കാലിഫോർണ്യയിലെ വൻ നഗരങ്ങളിൽ ഹോംലെസ്സ് ജനതയുടെ എണ്ണം വർദ്ധിക്കുന്നത് ഇവരുടെ കൺ മുൻപിൽ .കുറ്റ കൃത്യങ്ങൾക്കും വർദ്ധന ഏറിയിരുന്നു.

മൂന്നു വർഷ സെനറ്റ് ജീവിതത്തിൽ കാമലയെ, തീവ്രമ ഇടതുപക്ഷക്കാരി ആയിട്ടാണ് നിരവധി മാധ്യമങ്ങൾ മുദ്രകുത്തിയിരിക്കുന്നത്. ഇവർ ഒരു പുതിയ നിയമ നിർമ്മാണത്തിലും പങ്കു ചേർന്നിട്ടില്ല. ഉപരാഷ്ടപതി എന്നനിലയിൽ ബൈഡൻ കാമലയെ അതിർത്തി നിയന്ത്രണം ഏൽപ്പിച്ചു എന്നാൽ അത് വഷളാകുകയാണ് ഉണ്ടായത്. എല്ലാ പൂർവ്വ കണക്കുകളും ഭേദിച്ചു നിയമവിരുദ്ധമായ കുടിയേറ്റം നടന്നിരിക്കുന്നു.ആകെക്കൂടി ഒരു പ്രാവശ്യം മാത്രമേ ഇവർ തെക്കനതിർത്തി ഔദ്യോഗികമായി സന്നർശിച്ചിട്ടുള്ളു .

പ്രസിദ്ധ ബൈഡൻ ട്രംപ് ഡിബേറ്റ്അതാണ്   ഹാരിസിന് ഒരു പുനർജ്ജന്മം പെട്ടന്നു നൽകിയിരിക്കുന്നത് .പൊതു ജനസമ്മതി തീരെ തുച്ചമായിരുന്നു.  പ്രസിഡൻറ്റ് സ്ഥാനത്തേക്ക് 2020ൽ മത്സരത്തിനൊരുങ്ങി എന്നാൽ പ്രൈമറികളിൽ എല്ലാം തോറ്റപ്പോൾ അതിൽനിന്നും പിന്മാറേണ്ടിവന്നു. . ബൈഡനെ ട്രംപ് തോൽപ്പിക്കുമെന്ന് ഡെമോക്രാറ്റ് പാർട്ടി ഉന്നത നേതാക്കൾക്ക് പരിപൂർണ്ണ ബോധ്യം വന്നപ്പോൾ കാമലയുടെ ഭാഗ്യ നക്ഷത്രം തെളിഞ്ഞു. ഒരു പ്രൈമറിയിലും മത്സരിക്കാതെ ഇന്നിതാ ഡെമോക്രാറ്റ് പാർട്ടി പ്രസിഡൻറ്റ് സ്ഥാനാത്ഥി ആയി  ചിക്കാഗോയിൽ നടക്കുവാൻ പോകുന്ന മഹാ സമ്മേളനത്തിൽ അവരോഹണം നടക്കും എന്നത് തീർച്ച.

ദൃശ്യ മാധ്യമങ്ങളിൽ ഫോക്സ് ന്യൂസ് ഒഴിച്ചാൽ മറ്റെല്ലാ മാധ്യമങ്ങളും തുടക്കമിട്ടിരിക്കുന്നു കാമല ഹാരിസ്  പ്രതിച്ഛായ തിരുത്തി എഴുതുന്നതിന്. മാധ്യമങ്ങളുടെ ശ്രമം തീവ്ര ഇടതുപക്ഷക്കാരി കാമലയെ ഒരു മിതവാദി ആയി പൊതുജന സമക്ഷം പ്രദർശിപ്പിക്കുക.

 
കഠിനമായ ചോദ്യങ്ങളൊന്നും ആരും ചോദിക്കില്ല, ഉദാഹരണത്തിന് പ്രസിഡൻറ്റ് ബൈഡൻറ്റെ ക്ഷയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന മാനസിക ശാരീരിക ബലക്ഷയം നിങ്ങൾ മുൻപ് എപ്പോഴെങ്കിലും ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ ? ട്രംപ് ബൈഡൻ ഡിബേറ്റ്, അതിൽ പൊതുജനം ബൈഡനിൽ   കണ്ട ബലഹീനതയും ആശയക്കുഴപ്പവും ആണല്ലോ പെട്ടെന്നിങ്ങനെ ഒരു മാറ്റത്തിനു കാരണം. ആഒരവസ്ഥ പൊടുന്നനവെ  രായ്ക്കുരാമാനം സംഭവിച്ചത് എന്ന് ആരും വിശ്വസിക്കില്ല. ആ സാഹചര്യത്തിൽ കഴിഞ്ഞ ഏതാനും വർഷങ്ങളായി ആരാണ് രാജ്യ ഭരണം നടത്തിയിരുന്നത് ബൈഡനോ അതോ ഇയാളെ കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്നവരോ?
മുകളിൽ സൂചിപ്പിച്ച ദൃശ്യ മാധ്യമങ്ങളുടെ പ്രധാന ഉദ്ദേശം ഡൊണാൾഡ് ട്രംപിനെ തോൽപ്പിക്കുക  ട്രംപ് വിരോധം അതാണ് ഇവരെ നയിക്കുന്നത് അതിന് അവർ എല്ലാ വഴികളും നോക്കും .
ബി ജോൺ കുന്തറ 

റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടിക്ക് നല്ലകാലം വരുന്നു? (ബി ജോൺ കുന്തറ)

റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടിക്ക് നല്ലകാലം വരുന്നു? (ബി ജോൺ കുന്തറ): റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടിക്ക് നല്ലകാലം വരുന്നു? (ബി ജോൺ കുന്തറ)

ബൈഡന്‍ ക്ഷേമരാഷ്ട്രം?(ജോണ്‍കുന്തറ)

ബൈഡന്‍ ക്ഷേമരാഷ്ട്രം?(ജോണ്‍കുന്തറ): ബൈഡന്‍ ക്ഷേമരാഷ്ട്രം?(ജോണ്‍കുന്തറ)

Covid 19

ഒരു വശത്തു ആരോഗ്യ ജാഗ്രത  മറുവശത്തു സാമ്പത്തിക ഉത്കണ്ഠ?

തുടക്കത്തിലേ പരസ്പരം പഴിചാരി രാഷ്ട്രീയ നേട്ടമാണോ എല്ലാ നേതാക്കളുടെയും അവരെ തുണക്കുന്ന മാധ്യമങ്ങളുടെയും ഉദ്ദേശം?

കോവിഡ് 19 ആഗോളതലത്തിൽ  ഒരു നിസ്സാരമായ കാര്യമല്ല. ഈ നിഗൂഡ ശത്രു ലോക ജനതയുടെ മേൽ ഒളിയുദ്ധം പ്രഖ്യപിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നിരുന്നാൽ ത്തന്നെയും നമുക്കതിനെ ഏറിയ പരിഭ്രാന്തി കൂടാതെ നേരിടുന്നതിന് കഴിയണം .

ദൗര്‍ഭാഗ്യവശാല്‍ അതല്ല അമേരിക്കയിലും ആഗോളതലത്തിലും നാം കാണുന്നത്? കലക്ക്വെള്ളത്തിൽ മീൻ പിടിക്കുന്ന ഒരവസ്ഥ എവിടെയും. ഈ രാജ്യത്തിലെ അവസ്ഥ പരിശോധിക്കൂ ഒരു രാജ്യത്തെ ഭരണാധികാരിയുടെ പ്രധാന ചുമതല പ്രജകളുടെ ക്ഷേമം എല്ലാതലങ്ങളിലും. അതിൽ ഭരണത്തലവൻ അനാസ്ഥ കാട്ടിയാൽ എല്ലാവരും അതിനെ പ്രതിഷേധിക്കണം.

എന്നാൽ അതല്ല നാം ഇന്ന് അമേരിക്കയിൽ കാണുന്നത്. കൊറോണാ രോഗവിഷാണു ഒരു പുറം രാജ്യത്തുനിന്നും യാത്രക്കാർ വഴി ഇവിടെത്തി അതിൽ തർക്കമില്ല.ഈ .വൈറസ് എന്ന് എപ്പോൾ ഇവിടെത്തി എന്നതിൽ  കൃത്യമായ തിയതിയോ ഒന്നുമില്ല. ഇതിൻറ്റെ ഉത്ഭവ കേന്ദ്രവും ഇതിൽ ശരിയായ ഉത്തരം നൽകുന്നില്ല.

ആ സാഹചര്യത്തിൽ അമേരിക്കൻ ഭരണകൂടം ചില തീരുമാനങ്ങൾ എടുത്തു. ഇവിടത്തെ C D C പോലുള്ള സ്ഥാപനങ്ങൾ മടികൂടാതെ രംഗത്തിറങ്ങി ഈയൊരു അജ്ഞാത ശത്രുവിനെ നേരിടുന്നതിന്. ഈ രോഗം രോഗിയിൽ സ്ഥിതീകരിക്കുന്നതിനുള്ള പരിശോധനയോ മരുന്നോ ഒന്നും നിലവിലില്ല എന്നും ഓർക്കണം. ആ സാഹചര്യത്തിൽ എല്ലാം പുതുതായി  ഉണ്ടാക്കപ്പെടണം.

ഒരു രാഷ്ട്രത്തിലെയും ഭരണാധിപൻ എല്ലാക്കാര്യങ്ങളിലും വൈദഗ്‌ദ്ധ്യമുള്ള ഒരു വ്യക്തിയോ? ഭരണത്തലവന് നേതൃത്വം നൽകുവാനേപറ്റുള്ളൂ. ഇവിടെ തെറ്റുകൾ വന്നെന്നുവരും വിജാരിക്കുന്ന വേഗതയിൽ കാര്യങ്ങൾ മുന്നോട്ടു നീങ്ങിയില്ല എന്നുംവരും. അതിൽ ഉടനെ വിമര്‍ശിക്കുക, ചോദ്യം ചെയ്യുക ഇതെല്ലാം ജനാതിപത്യ മര്യാദക്ക് ചേർന്നതോ? ഇവിടെ പ്രതിപക്ഷവും മാധ്യമങ്ങളും ചെയ്യെണ്ടത് ക്രിയാന്മകമായ അഭിപ്രായങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തുക അല്ലാതെ ഈഅവസരം ഒരുപകപോക്കലിന് ഉപയോഗിക്കുകയല്ല.

റഷ്യയും സൗദിരാജഭരണവും എണ്ണയെ ക്കുറിച്ചുള്ള തർക്കമാണ് എണ്ണവിലയിൽ വന്ന ഇടിവിനു കാരണം. ഒരുകണക്കിന് ഇത് സാധാരണ ജനതക്ക് നല്ല കാര്യം.  ഓഹരിവിപണി ഇന്ന് താഴെ വരും നാളെ മുകളിലേയ്ക്ക് പോകും ഇവിടെ ഇതിൽ ആകുലപ്പെടേണ്ടവർ, ആരെങ്കിലും അരിവാങ്ങുന്നതിനു സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന പണം ഓഹരിവിപണിയിൽ നിക്ഷേപിച്ചിട്ടുള്ളവരാണ്. അല്ലാതെ ഇതിൽ സാധാരണ ജനത കണ്ണീർ ഒഴുക്കേണ്ട.

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ആഗോളതലത്തിൽ ഒരു സാമ്പത്തിക ഇടിവ് ഒഴിവാക്കാനാവാത്തതായിരിക്കും. അതുപോലെ നിരവധി മേഖലകളെ ഇത് ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു.കൊറോണാ വൈറസിന് ഒരു അമിത ഭീതി എല്ലാം കീഴടക്കിയിരിക്കുന്നു. പ്രതിവിധി കാണാതെ സാമ്പത്തിക മാന്ന്യത മാറുകില്ല.

ബി ജോൺ കുന്തറ